სიღარიბის მოგერიება
როცა ფული მითავდება,
როცა რძესაც ვეღარ ვყიდულობ
მწარე ყავაში გასარევად,
ვაკითხავ სუნამოს მაღაზიას.
თითქოს ზღვის და ყვავილების არომატი
გაფილტრა ღმერთმა
და რაც შერჩა ხელისგულებზე
ის ჩაასხა ფლაკონებში
სულის და ხორცის საკურნებლად,
სადიდებლად მოდის სახლების,
რომლებიც ქმნიან
შავი იის, ორქიდეას,
კეთილშობილი ქარვისა და მუშკის შლეიფებს,
ციტრუსის გრილ და წყლოვან ნოტებს,
ვარდის აკორდებს.
სიღარიბესთან საბრძოლველად -
ერთი წვეთიც საკმარისია
მოწყენილობა გაცისკროვნებით შეგეცვალოს.
როცა ფული მითავდება
მახსენდება საშობაო ეპისტოლე:
- ჩემო სულიერო შვილებო,
სიღარიბემ შეჩვევა იცის,
არ გაიჩეროთ, მოერიეთ, მოიგერიეთ -
მიყვარს ჩემი პატრიარქი,
მისი რბილი, ფაფუკი ხმა
თოვლივით ჩამდის სასულეში
და ფილტვებში ჟანგბადად დგება,
მაგრამ რა იცის პატრიარქმა სიღარიბის.
ფული როცა მითავდება
შევდივარ ძვირფას მაღაზიებში
ვსინჯავ, ვისუნთქავ არომატებს,
Сhanel J’adore Amouage ...
ეგებ ამდენ უცხო სურნელში
ჩემი დავკარგო -
თოკი, საბელი
რაზეც ვყავარ გამობმული სიღარიბეს
კარგა ხანია,
რითიც მიჭერს, რომ არ გავექცე,
რითიც მაგნებს
თვით დიდებულ წვეულებებზეც,
სადაც ხანდახან ისევ მიწვევევნ,
სადაც ჰაერი დამუხტულია სიცოცხლის ნდომით, ნებიერი ცხოვრების მუხტით,
და იქ წესით სიღარიბეს არაფერი ესაქმება,
მოდის, მეძებს ჩემი ძაღლივით
ნესტოების ძალუმი თრთოლვით,
ცხელი სუნთქვით,
მაგნებს,
მილოკავს ნათხოვარი კაბის ბოლოებს.
ავტორი:ირმა ბერიძე
