ავტორი: გოჩა მირცხულავა
დღეს საკონსტიტუციო სასამართლოში ოპოზიციური პარტიების აკრძალვის საქმის განხილვა დაიწყო. დღესვე ირაკლი კობახიძემ რუსეთთან ურთიერთობის საკითხებში პრემიერ-მინისტრის სპეციალურ წარმომადგენლად გიორგი ზურაბაშვილი დანიშნა.
დაგვიმარტეს, რომ ახალმა წარმომადგენელმა კონფლიქტის მშვიდობიან მოგვარებაზე, ჰუმანიტარულ საკითხებსა და სავაჭრო-ეკონომიკური ურთიერთობების განვითარებაზე უნდა იმუშაოს.
ჩემთვის ამ ორი მოვლენის ერთ დღეს დამთხვევა კითხვებს აჩენს.
მით უფრო, რომ დასახელებული სამუშაო მიმართულებები სრულიად აცდენილი მგონია იმ პოლიტიკურ მოთხოვნებსა და ინტერესებს, რომლებიც ბოლო პერიოდში რუსეთის მხრიდან საქართველოს მიმართ იკვეთება.
ამიტომ მთავარი კითხვა ჩემთვის ის კი არ არის, ვინ დაინიშნა და რა წერია მის ოფიციალურ ფუნქციებში, არამედ ის, რა პოლიტიკური პროცესები შეიძლება მიმდინარეობდეს ამ ფორმალური განმარტებების მიღმა.
მე არ ვამტკიცებ, რომ პარტიების აკრძალვის პროცესი და რუსეთთან სპეციალური წარმომადგენლის დანიშვნა წინასწარ შეთანხმებული გეგმის ნაწილებია. ამის დამადასტურებელი მტკიცებულებები არ მაქვს. მაგრამ არც ის მიმაჩნია გონივრულად, რომ ორი ასეთი მნიშვნელობის მოვლენის ერთდროულობა ყოველგვარი პოლიტიკური ანალიზის გარეშე მივიღოთ.
განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც საქმე ეხება საქართველოს ტერიტორიულ მთლიანობას, სუვერენიტეტსა და პოლიტიკური პლურალიზმის მომავალს.
თქვენ შეიძლება გგონიათ, რომ ყველაფერი მარტივად ჩაივლის, რომ ყოველი ახალი გადაწყვეტილება მხოლოდ ცალკეული ადმინისტრაციული ან სამართლებრივი ნაბიჯია. მე კი მაინტერესებს, ხომ არ ვხედავთ პროცესს, რომელშიც თითოეული ახალი ნაბიჯი წინას აგრძელებს და მომდევნოსთვის ამზადებს ნიადაგს.
ყველაზე სახიფათო სწორედ ის არის, რომ საზოგადოება შეიძლება თანდათან შეეგუოს იმას, რასაც გუშინ დაუშვებლად მიიჩნევდა. გუშინდელი გადაწყვეტილება დღევანდელ ჩვეულებრივ მოცემულობად იქცევა, დღევანდელი კი ხვალინდელი, გაცილებით მნიშვნელოვანი ცვლილების საფუძველი შეიძლება გახდეს.
ამიტომ რუსეთის მიმართულებით ნებისმიერი ახალი პოლიტიკური ინიციატივა განსაკუთრებულ გამჭვირვალობას მოითხოვს. საზოგადოებამ უნდა იცოდეს, რა მანდატით იმოქმედებს სპეციალური წარმომადგენელი, რა საკითხებზე ექნება მოლაპარაკებები და რა არის საქართველოს სახელმწიფოს მკაფიოდ განსაზღვრული წითელი ხაზები.
როდესაც ერთ დღეს პოლიტიკური პარტიების აკრძალვის საკითხს განიხილავ და იმავე დღეს რუსეთთან ურთიერთობის ახალ წარმომადგენელს ნიშნავ, საზოგადოებას აქვს სრული უფლება იკითხოს: რა კავშირი შეიძლება არსებობდეს ამ ორ პროცესს შორის და
ამ კითხვაზე პასუხი გვჭირდება არა ზოგადი დაპირებებით, არამედ კონკრეტული ფაქტებით, გამჭვირვალობითა და სახელმწიფოებრივი ინტერესების მკაფიო განმარტებით.
რადგან ყველაზე მძიმე პოლიტიკური შეცდომები ხშირად სწორედ მაშინ ხდება, როდესაც საზოგადოება მხოლოდ დასრულებული პროცესის შედეგებს ხედავს.
და მაშინ უკვე გვიანია იმის გარკვევა, როდის დაიწყო ყველაფერი.
