„არა ღალატს!“ - სისხლიან ბანერებზე გახარიაც გამოჩნდა
„რას იძიებენ“ - ინგა გრიგოლიას პროკურატურაში კითხავენ
სუს-ის საიდუმლო კრებსებიდან ირკვევა, რომ საქართველოს ეკლესიის წარმომადგენლებს პირდაპირი კავშირი აქვთ რუსეთის ფედერალური უსაფრთხოების სამსახურთან. ფაილში, რომლის სათაურიცაა „ინფორმაცია“ და რომელიც 2014 წლის 25 ივლისით თარიღდება, წერია: „მოპოვებული ინფორმაციით, მწ 25 ივლისს არქიმანდრიტი პიმენი (რომან) ქარდავა, დაუკავშირდა ალექსეი (რუსეთის ფედერაციის ფედერალური უსაფრთხოების სამსახურის ოფიცერი), რომელმაც მოიკითხა პ.ქარდავას აფხაზეთში ვიზიტის შესახებ, პ.ქარდავას სიტყვებით, ის შეხვდა ვინმე თემურს (სავარაუდოდ, თემურ შერგელია, გალის რაიონის უშიშროების სამსახურის ხელმძღვანელი) და ბესარიონ აპლიას, შეხვედრა ნორმალურად ჩაიარა, რაც პ.ქარდავას თქმით, ალექსეის დამსახურებაა, პ.ქარდავა აფხაზეთში საპრეზიდენტო არჩევნების შემდეგ, ჩასვლას აპირებს ქ.სოხუმში, სადაც აუცილებლად შეხვდება ალექსეის.“
„რა, რეზინის შვილები მყავს, გგონიათ?!“ - კახა კალაძე
წითელმა ჯვარმა აჭარის ჯანდაცვის სამინისტროს 22 ტონა თხევადი ჟანგბადი გადასცა
ეკატერინე ტიკარაძე აცხადებს, რომ ინფიცირების შემთხვევების კლების ტენდენციის მიუხედავად, მნიშვნელოვანია, რეგულაციების აღსრულებაზე მკაცრი კონტროლი იყოს
იაგო ხვიჩია - ჩანს, „ქართული ოცნებაში“ ერთმანეთთან უცნაური ხუმრობები აქვთ, რასაც ბოლომდე ვერ ჩავწვდებით
სალომე სამადაშვილი - სადეპუტატო უფლებამოსილების შეწყვეტა თუ ნიკა მელიას სურვილია, ეს თხოვნა უნდა დაკმაყოფილდეს

კონსტანტინე გამსახურდია: რუსული "რბილი ძალა" ცდილობს დაამკვიდროს აზრი, რომ ეროვნულ-ინდეპენდისტური მოძრაობა არ ღირდა

07.21.2021 | 15:42

ავტორი: კონსტანტინე გამსახურდია

დღეს რუსული "რბილი ძალა" (ჯერჯერობით "რბილი", თორემ ვიცით, გამოგვიცდია მათი ხისტი მეთოდებიც) რომელიც მოსინჯვის რეპეტიციებს ატარებს ქართული სახელმწიფოს ჩამოსაშლელად - და ახლახანს განვითარებული მოვლენები კიდევ ერთ ასეთ მცდელობად უნდა შეფასდეს - ცდილობს დაამკვიდროს აზრი, რომ ეროვნულ-ინდეპენდისტური მოძრაობა არ ღირდა. რამდენ შარს და გაჭირვებას, რამდენ უსიამოვნებას აცდებოდით ქართველებო? თითქოს ცინიკურად გვეკითხებიან ისინი და იგივე აზრს უფრო მძიმე და შეურაცხმყოფელი ფორმით აწერინებენ თავიანთ ტროლებს.
როდესაც საქართველოს სტატუსზე და მის მდგომარეობაზე მსჯელობენ ჯერ ცარისტულ ეპოქაში, 1801-1917 წლებში, ასევე საბჭოთა სოციალიზმის დროს, 1921-1990 წლებში, ხშირად იყენებენ ტერმინს "კოლონიალიზმი". ეს ტერმინი ძირშივე მცდარია და უვარგისია რუსეთი იმპერიასთან - მის როგორც ცარისტულ, ისე ბოლშევიკურ სახესხვაობასთან მიმართებაში. ის არც პოსტოკომუნისტურ ანუ დღევანდელი რუსეთის ფორმაციასთან მიმართებაში ივარგებს.
კოლონიებში არც ბრიტანელები, არც ფრანგები, არც პორტუგალიელები, არც ჰოლანდიელები, არც გერმანელები არ ცდილობდნენ იმ ხალხების ასიმილირებას და მათი ტერიტორიების საბოლოო მიერთებას, რომლებიც ცხოვრობდნენ კოლონიებში. კოლონიზატორმა იცოდა, რომ კოლონიის დატოვება ადრე თუ გვიან მოუწევს. ის დადებითი თუ უარყოფითი კვალი, რომელიც კოლონისტებმა თავიანთი ადმინისტრირების ქვეშ მყოფ კოლონიებში დატოვეს, მოგვიანებით აღმოჩნდა ტრიგერი მიგრანტების უზარმაზარი ნაკადების გადასვლისთვის ევროპულ ქვეყნებში. დღეს გასაკვირი არ არის ბრიტანეთში ინდოელების, პაკისტანელების, აფრიკელების თუ სხვა ქვეყნებიდან წამოსული მიგრანტების დიდი რაოდენობა. საფრანგეთში ასევე ცხოვრობენ არაბული მაღრიბიდან, აფრიკიდან წამოსული ადამიანები და ა.შ.
რუსეთთან მიმართებაში სულ სხვა სიტუაციაა. რუსეთი კოლონიას არ ქმნიდა, იგი უბრალოდ ფართოვდებოდა. რუსეთი ან სრულ ასიმილაციას სთავაზობდა დაპყრობილ ტერიტორიებზე მცხოვრებ ხალხებს, ან გარკვეულ შეზღუდულ, უვნებელ ნაციონალიზმსაც კი დაუშვებდა, რომელიც რუსეთის გეოპოლიტიკურ ინტერესებს და ადგილობრივ სამხედრო-პოლიტიკურ ადმინისტრაციას საფრთხეს არ შეუქმნიდა. რა თქმა უნდა ასეთი კასტრირებული ნაციონალიზმი ადრე თუ გვიან სულს დაღაფავდა და ასიმილაციით დაგვირგვინდებოდა. და რა იყო ამ ასიმილაციის მიზანი? ამას პირდაპირ გვასწავლიდნენ: "საბჭოთა ხალხი, როგორც ახალი ისტორიული ერთობა", რაც სინამდვილეში რუსი, რუსულენოვანი ხალხი იყო.
დარწმუნებული ვარ, საქართველო რომელიმე აღნიშნული ევროპული ქვეყნის კოლონია რომ ყოფილიყო და არა რუსეთის ნადავლი ქვეყანა, მისი დეკოლონიზაცია დიდხანს გაგრძელდებოდა და წარმატებით დასრულდებოდა. მიჭირს თქმა როგორი იქნებოდა ორ გუბერნიად ქცეული საქართველოს ბედი იმ შემთხვევაში, თუკი რუსეთის იმპერია გადალახავდა 1917 წლის კრიზისს და შედარებით დემოკრატიულ რელსებზე გადავიდოდა - რახან ისტორია სხვაგვარად განვითარდა და ჩვენ მხოლოდ ჰიპოთეტიკაში ვართ, აქაც ყველაფერი ღიაა. სრულიად შესაძლებელია, ეტაპობრივად მომხდარიყო ქართული სახელმწიფოს რესტავრაცია, თუმცა საპირისპირო ოფციაც შესაძლებელია.
საბჭოთა სინამდვილეს ჰქონდა თავისი მშვიდი და სტაბილური მხარე, თავისი ე.წ. წესრიგი. ასე თუ ისე ფუნქციონირებადი ერთპარტიული მმართველობითი სისტემა, მკაცრად ცენტრალიზებული, გეგმიური ეკონომიკა, სოცქვეყნების საერთო ბაზარი, ვარშავის ხელშეკრულებაზე დაფუძნებული თავდაცვის ორგანიზაცია. ის, რასაც "სოციალისტური სისტემა ერქვა" სინამდვილეში იყო ფეოდალიზმის დეკადენტური ფორმების და სახელმწიფო კაპიტალიზმის ცალკეული ელემენტების უცნაური სინთეზი, დაფუძნებული ტოტალურ მორჩილებაზე და იდეოლოგიზირებულ სიცრუეზე. ცხოვრების სტანდარტი დაახლოებით იყო განვითარებულ ევროპა-ამერიკა-იაპონიასა და აზია-აფრიკის "მესამე სამყაროს" ქვეყნებს შორის. ამიტომაც სსრკ-ს და სოცქვეყნებს "მეორე სამყარო" ერქვათ.
ამ ყოველივესთან ერთად პარალელურ სივრცეში არსებულ საბჭოურ კოშმარს არ ახსენებენ. საბჭოთა უსაფრთხოების და საზოგადოებრივი წესრიგის დამცველი ორგანოები არეულობების, როგორც მოცემულობის ძირშივე პრევენციის და აღმოფხვრის მიზნით ხშირად მიმართავდნენ დრაკონულ ზომებს. ესვე იყო საზოგადოებრივი წესრიგის ანუ რეჟიმის ძირითადი მატრიცა. (როგორც ანეგდოტშია, მოლა ნასრედინი ბავშვს მხოლოდ იმიტომ სცემს, რომ ხეზე არ ავიდეს) ამასთან მათი ამოცანა იყო ადამიანების იმდენად იდეოლოგიზება, რომ მათში საერთოდ ჩაკლულიყო უნარი რაიმე აზრის ან შეხედულების წამოქმნისა. კულტურაში მოქმედებდა მკაცრი ცენზურა და ვისაც ამის უფლებას მიეცემოდა ზემოდან, მასვე შეეძლო რამდენადმე გასცდენოდა ცენზურის ჩარჩოს. თუკი ამას უნებართვოდ თავზე აიღებდა, მერე უკვე დაისჯებოდა. გაყალბებული იყო ისტორია, ტოტალურად მოთვინიერებული მწერლობა. რელიგიურ ინსტიტუციებში შეგზავნილი იყო აგენტურა და ისინი გამოიყენებოდა სსრკ-ს საგარეო-პოლიტიკური მიზნებისთვის.
ამის სიტუაციის შესახებ ზ. გამსახურდიას და მ. კოსტავას თვითგამოცემაში დაბეჭდილი აქვთ ვინმე დიდებულიძის (აშკარად ფსევდონიმია) ლექსი "ჩემი თაობა". ეს ტექსტი, რომელიც ბოლო ხანებში პეტრე გრუზინსკისაც კი მიეწერა, კარგად მოგვითხრობს საბჭოეთის ცხოვრებაზე და არა ისე, როგოროც "სოვკოების" ნარატივშია: იქ ყველაფერი კარგად იყო.
"ჩემი თაობა".
შიშში აღზრდილი,
უნდობლობით დაკაცებული,
ციხის მუქარით გამწარებული
მე მეცოდება კასტრირებული ჩემი თაობა,
ვისაც ღალატად უთვლიდნენ სინდისს
და უმეცრებად გამბედაობას.
სხვისი ბრძანებით ნამღერი ჰიმნით,
სხვისი კარნახით წაკითხულ წიგნით,
დობერმანივით ერთნაირი გარეთ თუ შიგნით
მე მეცოდება კასტრირებული ჩემი თაობა.
ან გაყიდული სულით ხორცამდე,
ან ციხე-ციხე ნათრევ-ნაცემი,
ან დარდით ღვინის კასრში ჩამხრჩვალი,
ან ჩინ-მედლებით სავსე, გამცემი.
რაც ჰქონდა წმინდა -
ყველაფერი ხალხში დაობდა,
თან მეზიზღება, თან მეცოდება
ჩემი თავიც და ჩემი თაობაც.
რა გააჩნია, რა დატოვოს, რა გაიხსენოს,
პირუტყვის შიში, გადამდები სენი - საზარი,
თუ თავის ლანდი ცისფერ ქუდით, რუხი მაზარით
და სასაკლაო უზარმაზარი,
თუ თავის ყოფის სირცხვილი და არარაობა?!
მე მეცოდება კასტრირებული ჩემი თაობა.
დღეს თამაშია ვნებათა ღელვის,
მხოლოდ თამაში,
გრძელი, გაბმული,
სურვილი იმის, რაც სულს აკლია,
ეს სპექტაკლია
ცუდად დადგმული
და ყალბი ასლი სინამდვილისა.